Wat schreven wij in Juli 2008? Nagenietend in een luxe lederen zetel, in ruimteschip Arena, van het in blessuretijd gestolen punt flitsten mijn gedachten even 15 jaar terug in de tijd… Hoe anders was toen een avondje Ajax. De toen al verafschuwde combi-regeling..

Die ervoor zorgt dat uitclub-supporters als een stel adhd-honden, verplicht en onder strenge begeleiding, per trein reizen en in een met een metershoog hek met scheermesjesdraad erop afgebakend tribunevak terecht komen.
 
Toen naar, en in, (toen nog) stadion ‘ de Meer’. , zorgde ervoor dat een groep van ongeveer 80 den Haag-supporters het plan hadden opgevat om met een gewone trein zonder politiebegeleiding richting de hoofdstad te vertrekken.
Zonder toegangskaarten voor de wedstrijd maar wel met de nodige branie, stopten de trein na ongeveer drie kwartier op het station A’dam-sloterdijk. Nadat eerst een paar metgezellen de stationsramen hadden getest of ze wel fietsbestendig waren-nee dus-, ging de avontuurlijk ingestelde groep (zonder reisgids Lonely-planet) op de bonnefooi de stad in om te kijken of er links of rechts wat te provoceren viel..
 
Na een paar kleine opstootjes werd de groep na een kwartier omsingeld door een groep ME-ers, die ons voor de keus stelden; of nog een tijdje doorlopen zonder de wedstrijd te zien – wet preventief opsluiten bestond toen nog niet– of ze zouden voor ons een aftandse stadsbus regelen, die ons naar het stadion zou brengen. Wetende dat onze toeristische wandeling weinig kans van slagen zou hebben, kozen wij voor de tweede optie; geef ons die bus maar..

Als een soort schoolreisje voor doorgesnoven hooligans voerde de rit door het immer drukke Amsterdam met dien verstande dat de liedjes en leuzen een andere tekst en melodie hadden dan het bekende potje met vet..
 
Verbijsterde Ajax-supporters die op de nodige verwensingen getrakteerd werden, konden rekenen op hoongelach, omdat zij naar het stadion moesten lopen of fietsen, terwijl wij gezellig in een busje gratis naar het stadion reden. Tot zover verliep de reis bijna perfect, misschien dat sommigen wat meer actie hadden gewild, maar daar kwam al snel verandering in..

Tot zover verliep de reis bijna perfect, misschien dat sommigen meer actie hadden gewild, maar daar kwam al snel verandering in..

Terwijl je een paar honderd meter verder de lichtmasten van de Meer al kon ontwaren, moesten wij door een stoet van Ajax-supporters heen, die er in grote getale waren, want de club streed in deze laatste competitiewedstrijden nog om het kampioensschap.

Met een gang van 40 km/u zou er misschien een raam van de bus kunnen sneuvelen door een rondvliegende kei, maar dat was bedrijfsrisico.
Penibeler werd de situatie toen de bus in de drukte, dankzij een andere touringcar, vast kwam te staan en dat precies voor de ingang van de F-Side.

Zich wanend in een fata morgana wreven de collega-hooligans zich in de ogen en alsof het de bestorming van de zee met de nieuwjaarsduik betrof, renden ze niet met Unox -mutsen, maar met kasseien onze richting op. De twee politiewagens die ons begeleidden, werden compleet onder de voet gelopen door 30, 50, 100 en op een gegeven moment wel een paar honderd man..

Kedeng! een tweede raam volgde, een derde, vierde. De chaos in de bus begon zijn hoogtepunt te bereiken.. Op zulke momenten scheiden de jongens zich van de mannen. Terwijl ik met mijn armen mijn gezicht half bedekkend voor het rondvliegende glas de situatie probeerde in te schatten, zag ik dat er in de bus een hoog percentage doe-het-zelvers aanwezig was, die met verwilderde ogen plotseling hamers, schroevendraaiers en mesjes in meerdere varianten tevoorschijn haalden..

“We moeten de bus uit!”, werd er geschreeuwd..

We moeten de bus uit!“, werd er geschreeuwd.. Enkelen wachten het antwoord niet af en schopten gemakshalve zelf maar de ramen eruit.De twee rechercheurs hadden al het record gevestigd ‘wie het snelst op de grond ligt’. Dus op hulp van deze dienders hoefde niet meer gerekend te worden.
De arme buschauffeur die alleen maar wat wou bijverdienen door een paar overuren te draaien werd bedreigd door een Den Haag-supporter die schreeuwde: Rijen met die @%#&@bus! Volgens mij niet beseffende dat de chauffeur een nog geringere draaicirkel had dan Geert den Ouden op een halve vierkante meter.. En toen de situatie helemaal uit de hand dreigde te gaan lopen of een stel gekken zouden gewapend de bus uitspringen of een heleboel gekken zouden de bus inspringen, was daar plotseling weer beweging in de bus en manouvreerde de buschauffeur, alsof hij Tomba was op de piste, zich zigzaggend een weg uit deze heksenketel.
Effe drie keer schakelen, twee bochten om en plots stonden we voor het supportersvak van FC Den Haag, die al zo goed als vol zat en naar een wedstrijd keken die al 10 minuten bezig was.

Nog bijkomend van de gebeurtenissen van de 3,5,10,15(?) minuten-ik weet t echt niet- ervoor en glas van ons afschuddend stapte ik de bus uit en wierp ik nog een laatste blik op deze welgeteld 1(!)raam zat er nog in en waar we net ons leven niet zeker waren werden we nu onder luid gejuich onthaald……………….

Dat luide gejuich klonk ook na het laatste fluitsignaal van de schreidsrechter nadat ADO 2 keer in blessuretijd gescoord had en nadat ik later in het spelershome poseerde met Ajax-trainer Danny Blind met 2-2 opgestoken vingers bespeurde ik weer enigszins een vijandige houding vanuit het Ajax-kamp tegenover ons….

Bron: HCF website 05-07-2008