Ontwikkelingen vooraf; Het is december 1986 en onze trots FC Den Haag heeft zijn winterstop. Ik vind het maar niets die voetballoze weken. De traditionele kerstbomenjacht maakt gelukkig een hoop goed. Elk jaar hetzelfde patroon: vechten voor een boom en niemand komt of durft de wijken in, zelfs de politie niet. Veel verschilde dat trouwens niet van Midden Noord. Daar durfde ook niemand het vak op en vochten we om onze clubkleuren te verdedigen.

Zullen wij dit jaar weer het grootste vuur hebben of is het dit jaar Schilderswijk of Spoorwijk?

Alle buurten waren dag en nacht paraat om hun wijk en de kerstbomen te verdedigen. Iedereen hoopte toch eigenlijk dat er een andere wijk was die probeerde de wijk in te komen. Ik woonde zelf in Laakkwartier, een wijk die bij de top drie hoorde als het ging om lef, bekende jongens en grote vuren. Al zeg ik het zelf, we hadden een aardige staat van dienst als het ging om vechtpartijen tijdens oud en nieuw. Lopend, met auto’s en met brommers controleerden wij de wijk of er niemand van een andere wijk binnen kwam.

Als we signalen opvingen dat er een wijk aankwam gingen wij er op af. Toen er een melding kwam dat Spoorwijk in de Herenstraat (Rijswijk) liep, gingen wij er heen om de confrontatie te zoeken. In de Herenstraat aangekomen zagen we een groep uit Rijswijk tegen over die van Spoorwijk staan. Wij besloten toen partij te kiezen voor Spoorwijk omdat wij de meeste van die jongens kenden van Midden Noord. Het was voor het eerst dat Laakkwartier en Spoorwijk samen vochten tegen een andere wijk. Het was een gevoel van macht als je die twee groepen bij elkaar zag. Je had een aardige groep waar veel confrontaties mee te winnen waren.

“No one can take the North-Side”

Meestal bij de eerste wedstrijd na de winterstop werd er op Noord nog wat oud zeer van Oud en Nieuw uitgevochten, maar dit keer niet. De jaren ervoor stonden alle wijken verspreid over het vak, maar als er wat gebeurde waren we een eenheid “No one can take the North-Side“.

Na die bewuste oud en nieuw werd het anders. Iedereen stond door elkaar en de kopstukken uit de wijken zochten elkaar ook na het voetballen op. Nog nooit was de groep op Midden Noord zo hecht geweest. Alles werd beter georganiseerd rondom de wedstrijden: Acties, vuurwerk, uitreizen enzovoorts. Midden Noord bepaalde wat er gebeurde en daar kwam niemand tussen.

FC Den Haag – Ajax

Het was de week voor de confrontatie met Ajax, speeldatum 1 maart (1987). Op straat, in de clubhuizen, in de stad, in de koffiehuizen, op school. Iedereen had het over de wedstrijd. Geloof me in zo week krijg je geen hap door je strot en ben je alleen maar bezig met de wedstrijd. Het gevoel bij een confrontatie met Ajax is een gevoel dat je moet hebben meegemaakt, dan weet je wat het FC Den Haag gevoel is. Een gevoel wat je nooit meer kwijt raakt.

Het is zondagochtend 1 maart 1987, ongeveer 9.30 uur. Mijn vriendin zegt dat ik op moet schieten, want ik zou om 10:00 uur op het Damasplein zijn. Lag ik net lekker weg te dromen wat voor mooie dag het zou kunnen worden. Ik spring mijn bed uit en ga snel douchen. Intussen legde mijn vriendin mijn kleren klaar. Sweater met capuchon, bomberjack, spijkerbroek, hoge kangaroos (mijn favoriete relschoenen) en een zwarte sjaal. Binnen 10 minuten was ik klaar en met een appel in mijn hand scheurde ik naar het pleintje. Daar stonden mijn vrienden en ineens kreeg ik dat gevoel weer, dat gevoel wat je alleen bij de confrontatie tegen Ajax krijgt. Een gevoel dat ook bij de spelers van FC Den Haag bestond, want als het om een wedstrijd tegen Ajax ging dan werden de mouwen opgestroopt en was het oorlog zowel buiten als binnen het veld.

Toen onze groep compleet was gingen we richting het station. Je weet maar nooit, misschien probeerden er een paar Ajacieden vooruit te reizen en die zouden dan door ons wel even opgevangen worden. Dat idee leefde niet alleen bij ons want rondom het station stikte het van de North Side supporters. We hadden het gauw gezien; hier was weinig eer te behalen en we besloten naar het Zuiderpark te gaan. Er moest nog veel vuurwerk en andere zaken naar binnen gesmokkeld worden en daar moesten nog wat jongens voor gevonden worden. Als je wilde groeien binnen de North Side moest je er wel wat voor doen. Voor het stadion stonden altijd jongens die dan wat naar binnen wilden smokkelen om zo bij de groep te komen. Het grote werk hadden we overigens s’-nachts al binnen gebracht want daar hadden wij onze mensen voor en plekjes om ze te verstoppen.

Rondom het stadion voelde je de spanning, groepjes liepen en renden heen en weer, in iedere vreemdeling zagen ze een Ajacied. Als zo iemand werd gespot vroegen ze aan hem iets in het Haags te zeggen. Een Amsterdammer viel dan gauw door de mand en de rest kan je wel raden. Toen het stadion open ging voelde het alsof de poorten van de Arena open gingen en we de Arena zouden betreden. Maar deze keer was dat gevoel er wel heel erg en eigenlijk een beetje om bang van te worden. Om mij heen zag ik alleen maar strakke gezichten en iedereen rende naar vak N om zijn plekkie en strijdmakkers op te zoeken. Vandaag zou het wel eens kunnen gebeuren. Alle ingrediënten waren aanwezig: een volle bak, de tegenstander, de supporters van Ajax, en de sfeer op Midden Noord.

Als het in een stadion nooit ontbrak aan sfeer was het wel in het Zuiderpark. Supporters en spelers gingen altijd tot het uiterste. De tegenstanders vonden het ook nooit leuk om naar het Zuiderpark te komen. Zelfs de terreinmeester was een schrik voor de tegenstander; Als de spelers voor de poort stonden deed hij net of hij de sleutels niet kon vinden en intussen werden die spelers lichtelijk bedreigd door de FC Den Haag supporters. De toon werd gezet.

Midden Noord was behangen met vlaggen, het visitekaartje van de supporters was afgegeven. Ik wist nog maar net een plek te vinden voor mijn vlag, het symbool voor iedereen dat Laakkwartier aanwezig was. Het vuurwerk wat wij eerder hadden klaargezet stond nog op de bekende plekken. Bij het controleren hadden ze het weer niet ontdekt. Zelfs de accu om het vuurwerk te ontsteken hadden ze over het hoofd gezien. Maar misschien lieten ze het ook wel gewoon staan omdat ze wisten dat het er bij hoorde en er waren sponsors en zelfs spelers die ons geld gaven om vuurwerk te kopen.

De supporters van Ajax werden gek

Daar was ineens beweging op de Zuidtribune. De Ajax-supporters kwamen er aan. Toen de eersten binnen kwamen kregen ze een warm welkom uit 18.000 kelen. Nu was het spel dus echt begonnen. Ook de Ajax-supporters begonnen met het ophangen van hun vlaggen. Intussen loerden wij of er geen verkeerde teksten op stonden. Toen wij een aantal vlaggen zagen, klommen er een paar supporters over de hekken om via het veld bij de vlaggen te komen. En weer lukte het ons om die vlaggen weg te halen. De supporters die de vlaggen hadden gepakt werden als helden op Midden Noord binnengehaald onder applaus van het hele stadion. De supporters van Ajax werden gek.

Intussen zag je de politie heel zenuwachtig worden, want achter dat schild en die helm zaten ook gewoon mensen met angstgevoelens. Triomfantelijk werden de vlaggen van Ajax op Midden Noord in brand gestoken. Toen de vlaggen nog brandden kwamen de spelers het veld op met de zelfde strakke gezichten als de supporters van Midden Noord. De spelers kwamen richting Noord, klapten voor de supporters en de supporters klapten voor de spelers. Samen zouden wij de strijd aangaan en zouden wij Ajax zowel binnen als buiten het veld te lijf gaan.

Het werd op de tribune steeds grimmiger, vooral toen de Ajax-supporters met flessen en kratten naar Rene Stam begonnen te gooien. Kom nooit aan onze spelers want dan heb je echt problemen. Zijn doel lag inmiddels bezaaid met flessen en kratten en op Noord was er geen houden aan. Iedereen wilde de Ajax-supporters te lijf. Vanaf de gezinstribune (Noord-zit) werd de North Side aangemoedigd om ze aan te pakken. Alles wat los en vast zat werd richting de Ajax-supporters gegooid. De kopstukken uit de wijken keken elkaar aan en zagen dat er dit keer geen houden aan was. Overal zag je ME-ers heen en weer lopen, waar moesten ze beginnen. Toen de spelers klaar stonden voor de aftrap waren de meesten nog bezig met gooien, het zou niet verstandig zijn om af te trappen. Toch besloot de scheidsrechter te beginnen en onder het geknal van vuurwerk en de optrekkende rookwolken begon de wedstrijd.

Intussen stonden de kopstukken uit de wijken bij elkaar te overleggen wat er moest gebeuren, want dit zou echt uit de hand kunnen lopen. Toen wij nog in de eerste helft met 0-2 achterstonden was er helemaal geen houden meer aan. Wij besloten bij de hekken te gaan staan om de doorgedraaide supporters tegen te houden. De hele eerste helft hebben wij daar gestaan en misten alles wat met voetbal had te maken. De scheidsrechter floot voor het rustsignaal.

Op het moment dat de laatste speler van het veld was gebeurde dat wat niemand had verwacht. De politie maakte aanstalten om op te trekken naar Midden Noord. Dit gebeurde onder de aanmoediging van de Ajax-supporters. Ik dacht dat ik in een verkeerde droom terecht was gekomen. Zouden ze nou echt die 8.000 supporters van Noord-staan willen vegen. Wat wij niet in de gaten hadden was dat de deuren om Midden Noord te verlaten intussen waren afgesloten. De supporters op Midden Noord konden dus geen kant op. Wij stonden nog bij de hekken toen de ME oprukte richting Midden Noord. Toen er een paar supporters de ouderen en de kinderen uit het vak wilden halen en bemerkten dat de deuren en hekken dicht waren ontstond er paniek. Intussen probeerden wij de ME-ers op andere gedachten te brengen. Je gaat toch geen tribune ontruimen met 8.000 supporters terwijl het ontruimen van het Ajax-vak met 800 supporters veel makkelijker zou zijn? De ME-ers die vooraan stonden, zeiden dat het opdracht was om Midden Noord te ontruimen. Een grote groep van ons heeft nog een tijdje geprobeerd om de hekken dicht te houden, de andere groep heeft kinderen en oudere supporters zoveel mogelijk geprobeerd op een veilige plaats in het vak te zetten.

Toen de ME het vak bestormde probeerde de grootste groep het vak te verlaten, maar bemerkte toen pas dat de poorten en hekken waren afgesloten. Diegenen die vooraan bij de poorten en hekken stonden werden verdrukt, omdat de achtersten niet in de gaten hadden dat ze afgesloten waren. De vechters onder ons keerden zich intussen tegen de politie. Niet omdat ze zo graag tegen de politie wilden vechten maar om zo weer rust te krijgen in het vak. De ME had er geen idee van dat er achter ons supporters werden verdrukt die vochten voor hun leven. Enkele ME-ers hadden het in de gaten, maar de rest van het peloton sloeg er rustig op los. Zij die het wel in de gaten hadden verleenden eerste hulp en begrepen er ook niets van waarom zij Midden Noord moesten ontruimen. Vanuit de vakken naast en boven Midden Noord werden supporters over de hekken heen getild. Toen uiteindelijk de hekken door alle druk het begaven konden de meeste supporters het vak verlaten. Met een groep van een kleine 50 man stond ik verslagen op Midden Noord te kijken naar wat er was overgebleven na een verkeerde keuze van de ME. Overal lagen er supporters met uitpuilende ogen, gebroken botten, kneuzingen over het hele lichaam enzovoort. Het vak zag er uit als een strijdveld bezaaid met stenen, schoenen, kledingstukken en omgebogen hekwerk.

De vraag was hoeveel doden er zouden zijn gevallen, want sommigen gaven echt geen teken van leven meer. Terwijl wij bezig waren om de gewonde supporters te helpen stonden de ME’ers achter ons uit te hijgen van het geram op weerloze supporters. Aan de gezichten te zien weet ik zeker dat niet alle ME’ers het er mee eens waren wat zij hadden gedaan in opdracht van iemand die geen grip had op de situatie. Gelukkig voor iedereen waren er geen doden gevallen en mijn kameraden waren ook allemaal ongeschonden uit de strijd gekomen. Intussen had de stadionspeaker omgeroepen dat de wedstrijd gestaakt werd op last van de politie en verzocht iedereen rustig het stadion te verlaten. Zou het hem ontgaan zijn wat er was gebeurd op de Noordtribune?

Wij bleven nog een tijdje hangen in het stadion en spraken over hoe het zo ver heeft kunnen komen en vooral waarom de politie de keuze maakte om Midden Noord te ontruimen. Toen wij naar de ingang van de Zuidtribune liepen kwamen wij De Stoop en Fred van Hal (bestuursleden) tegen en zij vroegen ons om even mee te lopen naar de administratie. Daar hebben wij een heftige discussie gevoerd want zij waren van mening dat wij het hadden kunnen voorkomen. Ook bezochten wij nog de kleedkamers van de spelers waar wij de meeste spelers zagen huilen, dat was toch wel een beeld want ons heeft aangegrepen.

Terugblik: 2008 gepubliceerd op de HCF site, auteur B.T (Benzigo)

(redactie: Bekijk op YouTube alle tv uitzendingen die erover zijn geweest)