Na wedstrijden van onze Haagse club moet ik vaak aan mijn opa denken. Hij was degene die mij meenam naar het Zuiderpark en infecteerde met het geel-groene bloed. Moet ik hem nu dankbaar wezen voor de vreugde of hem verantwoordelijk stellen dat ik bijna geen haar meer op mijn hoofd heb van de wekelijkse stress? Daar waar ooit een mooie, trotse Haagse mat op het Noordelijkste punt van mijn lichaam pronkte.Waar na een wedstrijddag van Den Haag tegenwoordig teleurstelling of blijdschap zich meester maken van mijn lichaam. Naarmate de dag of avond vordert vind dit gevoel steeds meer een plekje, want relativering krijgt in de loop der jaren steeds meer vat op je..

Teleurstelling of blijdschap; en vroeger zat daar zonder uitzondering ook trots bij. Trots was ik altijd, of ze nu gewonnen hadden of op het veld vernederd waren. Altijd trots, omdat we altijd met een groep fanatieke Haagse supporters onze club en stad vertegenwoordigden in elke uithoek van Nederland en (jammer genoeg te weinig) enkele malen in Europa.Trots dat we de club door dik en dun steunden en als onze ploeg -bijna altijd door gebrek aan kwaliteit- een pak slaag kreeg, dan werd dat door de supporters wel gecompenseerd.Soms door fysiek geweld, wat ik niet zal promoten maar wat natuurlijk wel gebeurde, maar vaker door onze aanwezigheid te laten gelden, dat niemand om ons heen kon. Bijvoorbeeld die dag dat we na een zeer grote achterstand tegen PSV eindelijk een tegentreffer maakte. Domino’s D bestond nog niet en de bedenker van het programma schijnt inspiratie te hebben opgedaan na het zien van het juichen van de supporters in het volle, Haagse uitvak. 

Heerlijke gekte, ludieke acties, spitsvondige liederen en Haagse humor waren steevast de ingrediënten van levenslange herinneringen die soms even naar boven komen drijven. Als ik Ado Den Haag zie worstelen tegen Fortuna dan schieten mijn gedachten toch even dertig jaar terug in de tijd. Bij elke club link ik nog wel een incident, gebeurtenis of een anekdote -hoe klein dan ook- die me dan even te binnen schiet.Zoals tegen Fortuna in de eind jaren tachtig. Onze vaste voorzanger Wally, die met zijn uitzonderlijke stemgeluid de boel vocaal op sleeptouw nam, pakte even zijn rustmomentje. (Je moet dat immers niet de hele wedstrijd volhouden, anders zou hij nu gebarentalent door het leven gaan) Enfin, dit was voor Michel# de perfecte gelegenheid om even zijn momentje te pakken. Met zijn twee handen om zijn mond maakte hij een brulboei, haalde een teug adem en begon:  DAAR HOOG IN DIE BERGEN….   De sfeer zat er lekker in, F.C.Den Haag stond op voorsprong, dus tientallen supporters haakten in en herhaalden; DAAR HOOG IN DIE BERGEN…    Michel# groeide en had ook over de tweede zin nagedacht: DAAR WOONT EEN #%”£§ -TAMIL ( wat tevens het bewijs is dat Hagenezen geen racisten zijn, we kijken gewoon welk onderwerp op dat moment actueel is) , nu gevolgd door enkele honderden kelen DAAR WOONT EEN #%”£§- TAMIL..   Dit ging nog beter dan dat hij zelf gedacht had en was nog zo scherp dat hij ook nog had bedacht welke speler ( of de beste, of eentje met iets kenmerkend; een raar kapsel of zo) het mikpunt moest worden… ZIJN NAAM IS TAIHUTTU…

ZIJN NAAM IS TAIHUTTU..

Omdat iedereen er lekker in zat en ook wel benieuwd was waar dit zou eindigen met deze debuterende leadzanger, galmde nu uit duizenden kelen tegen het dak van het stadion: ZIJN NAAM IS TAIHUTTU….Maar óf teveel in vervoering gebracht door zijn eigen succes, óf te weinig ervaring, óf de druk die te groot werd, óf het woord Tamil of desnoods Taihuttu wat zich niet zo lekker laat rijmen, zorgde ervoor dat Michel# bij de laatste zin -waar iedereen zéér nieuwsgierig naar was- vocaal en mentaal totaal dichtklapte en een soort geluid maakte wat je eerder verwacht bij een ballon waar je alle lucht uit laat lopen. Het liefst had hij zichzelf op dat moment de grote verdwijntruc geleerd en tussen alle geelgroene sjaals maakte zijn knalrooie kop het er niet gemakkelijker op om anoniem te blijven.  Hoongelach schaterde over de tribunes en na deze lachsalvo’s nam Wally maar weer het zangstokje over. F.C. Den Haag won de wedstrijd maar zoals gewoonlijk was het weer een heerlijke middag in het Zuiderpark.  Na de beschamende nederlaag tegen Fortuna van dit weekend anno 2019 zorgde dit voor een fractie toch even voor een glimlach met dank aan Michel#.  


PS. in het zuiden van India en Sri Lanka, bij de Tamils, wordt de anekdote van dertig jaar geleden elk jaar bij het offerfeest smeuïg verteld en ook in huize Taihuttu steelt Jerry op verjaardagen de show met dit voorvalletje..

# aangezien Michel nog steeds bij Ado komt en ik diegene niet opnieuw een nieuw trauma wil geven, heeft ook zijn naam een lichte verandering ondergaan zodat hij anoniem kan blijven.

Het is tegenwoordig trouwens Michelle.

BROTHER