Supporter van Den Haag zijn we niet geworden vanwege het sprankelende voetbal. Supporter zijn van onze club is meestal pijn lijden. Soms wordt ons kinderhandje gevuld met een sporadisch succesje. Een paar keer in de decennia mogen we een feestje vieren. Een K.N.V.B.- beker, een ongeslagen kampioenschap in de Eerste Divisie, een kwalificatie voor Europees voetbal en een enkele keer een overwinning op de koploper.

Maar dat geeft niet, ik heb het geaccepteerd en het kweekt karakter, een olifantenhuid, saamhorigheid en een hondstrouwe supporter. Maar een hondstrouwe supporter kan alleen maar begrip hebben voor een zwalkend team, als hij weet dat zíjn spelers er ALLES aan gedaan hebben om een nederlaag te voorkomen. Dat onze vechtmachine kapot gestreden van het veld stapt om de wonden te likken en de volgende wedstrijd weer met trots het Haagse shirt vertegenwoordigt en dezelfde strijd zal leveren. Die ploeg zal alle steunen verdienen en waarschijnlijk ook krijgen, als de supporters weten dat ze er alles aan gedaan hebben maar helaas niet beter kunnen. Maar helaas staat er op dit moment -en eigenlijk al het hele seizoen- op het veld een tandeloze, niet eens een papieren tijger en het wordt tijd dat deze in de winterstop eens flink wordt wakker geschud om in het nieuwe jaar zijn tanden te laten zien! 

Eruit met dat kunstgras, eruit met de spelers die niet willen strijden voor onze club!

Om een analyse op de laatste wedstrijd(en) los te laten is zonde van mijn digitale inkt en daar kunnen we heel kort over zijn. Het is nu de tijd om het even los te laten, om in het nieuwe jaar te hervatten met hopelijk wél een geelgroen gevreesd team die meteen maar even het verdoemde kunstgras eruit vreet (het heeft er toch al jaren te lang erin gelegen). Eruit met dat kunstgras, eruit met de spelers die niet willen strijden voor onze club! Veel krediet is er verspeeld, maar na de op tijd gekomen winterstop is er een moment om het tij te keren!

Er zal een nieuwe trainer voor de groep komen, die de spelers hopelijk zal laten inzien dat een wedstrijd plichtmatig voetballen niet genoeg is om de supporters achter het team te krijgen. Alles eruit persen, een beetje willen sterven voor onze club op dat veld! Negentig minuten en een beetje, daarna wordt je gereanimeerd. Als ze dat vanaf de eerste wedstrijd in 2020 kunnen opbrengen, dan verdienen ze onze steun! Onvoorwaardelijk! En dan ook niet halfbakken ‘a-ma-teurs’ gaan roepen na een foute pass maar echt achter het team gaan staan. Samen! Ook dat vereist loyaliteit maar dat verwachten we toch ook van iedereen die zich aan de club verbind? We hebben in het verleden wel voor hetere vuren gestaan en niet alleen maar figuurlijk.

De ere-tribune ging in het verleden in vlammen op na slechte tijden en ook toen zat de club in zak en vooral as. Ook daar kwamen we bovenop met enkele jaren later een memorabel kampioensjaar en het jaar daarna de bekerfinale gevolgd door Europees voetbal!

WE’LL SUPPORT YOU EVAH MOAH!

Als wij  een spelersgroep met passie, met schuim op de bekken, bloed op de schoenen, mes tussen de tanden etc. kortom een passioneel ADO Den Haag zien, dan zal ik de plek accepteren waar we aan het einde van het seizoen staan. En zal het klinken in het stadion: WE’LL SUPPORT YOU EVAH MOAH!

BROTHER