Rob heeft zijn verhaal speciaal voor de HCF website geschreven in 2008

De trots om Hagenees te zijn!

Ik was 16 jaar oud toen ik in 1980 voor het eerst een wedstrijd van FC Den Haag bezocht. Ik kan het me allemaal nog heel goed herinneren. Het was thuis in het Zuiderpark tegen Sparta. We kochten een zitplaats op de lange Noord tribune. Toevallig zaten we precies boven het beruchte Midden-Noord vak.

Toen in die tijd was ik al op jonge leeftijd liefhebber van het Engelse voetbal. Vooral de sfeer die door de zingende Engelse supporters ontstond, vond ik prachtig.

Het zingen van de harde kern op Midden-Noord (North-Side) in deze wedstrijd tegen Sparta galmde onder het dak van Noord door. Ik kreeg er kippenvel van en vanaf dat moment werd ik gegrepen door de trots om een Hagenees te zijn. Ik herkende die Engelse sfeer terug en ik wilde daarbij horen.

Mijn Scheveningse vrienden van het van Sint Aldegondeplein, uit Duindorp, Oude Magneet‚ en ik besloten om vaker naar FC Den Haag te gaan.

Natuurlijk kochten we een kaartje voor het Midden-Noord vak. Stoer als we waren, wilden wij natuurlijk ook bij die harde kern van FC Den Haag horen.

We hebben mooie momenten meegemaakt en heel veel gelachen.

Groene Bomber jackies, allemaal (dus ook ik) een Haagse mat in je nek, Haagse tieten, monster van Laakkwartier, grootste vlag van Nederland, groen gele rookbommen en kippen enz. enz.

Voor de mensen die het niet hebben meegemaakt, volgt hieronder een korte uitleg. De kreet ‘Haagse tieten’ was toen in die tijd net zo populair als de kreet ‘Haags kwartiertje’. Bij iedere thuiswedstrijd van FC Den Haag begonnen wij op Midden-Noord na een minuut of twintig ‘Haagse tieten’ te zingen.

Dit was het teken voor een Haagse schone om over de hekken te klimmen, haar truitje uit te trekken en met ontbloot bovenlichaam naar het vak supporters van de tegenpartij te lopen. Wat was dat geweldig, pure Haagse humor, en het hele stadion applaudisseerde.

Iedere Hagenees weet wie Ton Hoogduin of te wel ‘het monster van Laakkwartier’ is. Ton dankte zijn bijnaam omdat hij zo enorm groot en breed was.

Ton was vooral bij uitwedstrijden het boegbeeld van onze North Side. Bij uitwedstrijden liep Ton altijd voorop als we uit de trein stapten en richting stadion gingen. Iedereen, zelfs de politie en de M.E. keken hun ogen uit als ze Ton zagen, en wij liepen er als 19 jarige altijd veilig achter Ton mee.

De bewuste ‘bomincident’ uitwedstrijd tegen Ajax op 9 januari 1983 kan ik me nog heel goed herinneren. Met meer dan 2000 supporters vertrokken we met twee treinen richting Amsterdam. Omdat we van de politie niet op het station Diemen mochten uitstappen, werden we voor Diemen bij een weiland ‘gedropt’.

Via dit weiland en diverse woonwijken liepen we richting het stadion ‘Oude Meer’. Ton liep zoals gewoonlijk voorop en wij gingen er zingend achteraan, we waren een ware attractie. Toen er tijdens deze wedstrijd een fragmentatiebom vanuit ons vak in het Ajax vak naast ons werd gegooid, en er sprake was van een aantal zwaar gewonden, baalde ik enorm.

Dit ging mij te ver en ik vroeg me af of we nog wel levend uit Amsterdam zouden komen na de steeds meer dreigende sfeer die er ontstond.

Iedereen wist dat onze held Ton geen vlieg kwaad deed. Hij probeerde de boel te sussen. Juist hij werd toen ineens finaal door de M.E. in elkaar geslagen en gearresteerd omdat ze toch een zondebok nodig hadden.

Na deze zwarte dag besloot ik om een tijdje geen wedstrijden meer te bezoeken van FC Den Haag. In éen klap was al mijn plezier verloren. Er liepen gewoon te veel gekken rond die mijn cluppie kapot wilden maken.

Een jaar daarvoor had men ook al de houten Zuid tribune in Het Zuiderpark in de brand gestoken en dit was de zoveelste druppel.

Er gingen een aantal jaren overheen en ik kreeg inmiddels verkering. Mijn vriendin vond voetballen ook leuk en ik besloot om samen met haar weer naar FC Den Haag te gaan. Er brak in 1986 een mooie periode aan met spelers als Martin Jol, Heino Otto, Joop Lankhaar, Remco Boere en Karel Bouwens.

Ik weet nog goed dat ‘Ronnie’ de Roode met zijn lange blonde haren haar favoriet was.

We kochten weer kaartjes voor Midden Noord en er heerste een geweldige sfeer want we werden ongeslagen kampioen van de Eerste Divisie.

Ook de huldiging op het oude stadhuis in de Javastraat verliep probleemloos.

 

Het seizoen daarop speelde FC Den Haag in de Eredivisie. Het viel me op dat het bedrijfsleven weer in de club investeerde omdat het goed ging en ook het toeschouwersaantal groeide in het Zuiderpark.

In maart 1987 kwam Ajax op bezoek en toen liep het helaas totaal uit de hand.

De M.E. voerde een charge uit op Midden-Noord en ik probeerde mijn vriendin te beschermen. De M.E sloeg erop los en (zoals gewoonlijk) kregen de verkeerde de klappen, ook ik was éen van de slachtoffers. Midden-Noord werd totaal overlopen en we konden geen kant uit. Vele supporters werden onder de voet gelopen en raakten gewond.

Dit was daarom de laatste keer dat we op Midden-Noord gingen staan. In het vervolg kochten we gewoon een kaartje voor de ‘gewone’ en veilige Noord staan tribune.

Ook de uitwedstrijden bezochten we in het vervolg gewoon met eigen vervoer (dat kon in die tijd nog). Met de auto reden we naar Nieuw Monnikenhuizen (het oude stadion van Vitesse), de Vijverberg (de Graafschap), Volendam, Breda (het oude stadion van NAC), enz. enz. Het was altijd super gezellig. We kochten kaartjes voor de hoofdtribune en die mensen schrokken zich eerst rot maar er gebeurde niets.

In 1987 gingen we met de auto naar Bern waar de Europa Cup II wedstrijd (!!!) tegen Young Boys gespeeld werd.

Dat was een enorme happening.

Onderweg kwamen we steeds meer auto’s met Den Haag supporters tegen en de stoet werd alsmaar groter.

Ik ben toen ook nog twee keer met de trein naar een uitwedstrijd van FC Den Haag geweest en dat was beide keren uit tegen PSV.

De wandelroute van het station Eindhoven dwars door het centrum richting stadion was geweldig en het stadion van PSV zo mooi. In 1988 werd het maar liefst 9-1 voor PSV, maar toen Leo Schellevis vlak voor tijd de 9-1 voor Den Haag maakte, ging ons vak totaal uit z’n dak, fantastisch. Twee seizoenen daarop gebeurde precies hetzelfde. In deze wedstrijd (waarin Romario zijn been brak na een onschuldige overtreding van Marco Gentile) stonden we weer met 9-0 achter, maar vlak voor tijd maakten snelle Leo Schellevis (weer) en onze Cor Lems 9-2 en ons Den Haag vak zong ineens tien, tien, tien!

Na deze periode werd de belangstelling voor het bezoeken van wedstrijden van FC Den Haag een stuk minder. Dat kwam mede door mijn gezin, mijn eigen ‘voetbalcarrière’ en ook wel door het spelen van mijn cluppie in de Eerste Divisie.
Ik volgde FC Den Haag echter altijd van een afstandje en het deed me steeds pijn als het weer eens fout ging met de supporters. Wel moet ik zeggen dat de media en de KNVB elk akkefietje dat met FC Den Haag gebeurde gelijk groot maakte, terwijl de supporters van andere grotere clubs meestal buiten schot bleven. Dat had ik zelf al ervaren met het bezoeken van al die uitwedstrijden.

In maart 1993 maakte mijn zwager Marcel Koning zijn debuut voor FC Den Haag en ik had weer een goede reden om de wedstrijden te gaan bezoeken. Lex Schoenmaker gaf de jeugd een kans en begon een nieuw elftal te bouwen.

Jongens als Jeffrey Talan, Virgilio Teixeira, Ruben Jordan, Maurice Steijn en Ricky Hoogendorp braken door. Samen met de geroutineerde Harry van der Laan, Michel Adam, Dick Heesen, Marco Gentile en Zier Tebbenhof stond er weer een goed elftal. Op een haar na werd via de nacompetitie promotie naar de Eredivisie gemist omdat FC Den Haag de laatste beslissende uitwedstrijd bij de Graafschap verloor.

Deze gemiste promotie van FC Den Haag betekende gelijk de leegloop bij de club. Alle talenten zoals Marcel, Jeffrey en Ricky werden weggekocht en de club moest weer helemaal opnieuw beginnen.

Heel af en toe bezocht ik daarna nog wedstrijden van (inmiddels) ADO Den Haag. Ik zag dan vele oude bekenden uit de harde kern van vroeger. Ze zaten met hun kinderen op de tribune, wel een stuk rustiger, maar nog steeds zeer fanatiek. Dat waren mensen met echte clubliefde die alles over hadden voor hun club. Ik herkende weer die ‘Engelse’ supporters in deze gasten. Samen met de kids droegen ze nog steeds een Den Haag shirtje en allemaal zongen ze mee, dat was prachtig.

Inmiddels had ik afscheid genomen van het Zuiderpark, na de laatste trieste thuiswedstrijd.

ADO Den Haag was weer gedegradeerd en dat terwijl er net een nieuw stadion gebouwd was. Achteraf is die degradatie misschien alleen maar goed geweest. Trainer Wiljan Vloet kon gaan bouwen aan een nieuw jeugdig elftal.

Na een roerig seizoen wisten we via de nacompetitie te promoveren naar de Eredivisie, met vooral veel Haagse talenten.

Ook met de supporters was het afgelopen seizoen goed gegaan, al baalde ik dat er een gedeelte van de harde kern het veld betrad na de promotie van ADO Den Haag.

Aan de ene kant begrijp ik die gasten heel goed want je wil heel graag de promotie vieren met jouw helden. Dat gevoel had ik vroeger ook met Martin Jol, Remco Boere, Cor Lems, Marco Gentile, Tony Morley, Frans Danen, Karel Bouwens, Dick Heesen, enz. enz. Maar ik was zo bang dat het weer fout zou gaan!

Trots was ik dan ook om te zien dat ADO Den Haag ‘gewoon’ gehuldigd kon worden en dat de supporters allemaal netjes achter een smal rood wit lintje bleven staan.

Seizoen 2008-2009 komt eraan en ADO Den Haag voetbalt in de Eredivisie. Ik betrap mijzelf erop dat het weer leeft als nooit tevoren. Hier op vakantie in Turkije moet ik toch op de hoogte blijven wat er met mijn club gebeurd. Blijft super talent Daryl Janmaat nu wel of niet, welke nieuwe spelers koopt de club, hoe verloopt de voorbereiding van ADO? Een paar keer per week duik ik dan even het internetcafé in en check het laatste nieuws.

Dit kan wel eens het belangrijkste seizoen uit de historie van ADO Den Haag worden. Er zal door de media aandachtig gekeken gaan worden als dadelijk Ajax, Feijenoord en Utrecht op bezoek komen. Hoe houden de supporters zich? Breken onze talenten door? Kan ADO Den Haag zich handhaven in de Eredivisie? Als dit allemaal goed gaat dan weet ik zeker dat ADO Den Haag weer een hele grote club in Nederland wordt. Want dan gaat de zakenwereld weer investeren in deze club en we kunnen de talenten langer vastleggen, zodat ze niet meer voor weinig weggekocht kunnen worden. Het begin is er al, er is een enorme stormloop op de seizoenkaarten.

Als ik dit dan lees zie ik het alweer helemaal voor me. Volgend jaar gaan we ons stadion uitbreiden à la FC Twente en dan krijgen we nog meer supporters. De trots om Hagenees te zijn is nooit weggeweest en wordt komende tijd alleen maar sterker.

Door: Rob Pronk

Foto’s van: Rob Pronk, Iep, Fonzy, Wally, Adofans, S. Paaff, GroenGeelBloed.nl en C. Oekol

 

Rob zijn website: de Haagse Voetbalhistorie

 


Dit artikel is geschreven door een supporter van onze club. Heb jij een mening of een goed verhaal, wil je (wel eens) voor- of nabeschouwingen schrijven of jouw analyse van een wedstrijd?

Wij weten dat er veel schrijftalent is onder onze Haagse medesuppogtahs! Dus wordt ook schrijvah!

Mail je artikel naar redactie@thehaguecityfirm.nl of schrijf je artikel hier, direct op deze site.

 

Openstaand
  • Aandelen transfer

  • Aftreden huidige bestuur & directie
  • Toekomstvast plan
Voltooid
  • Nieuwe koper vinden

  • Licentie veiligstellen
  • Begroting geaccordeerd krijgen

Dit artikel delen? Kies uw favoriete platform.

Commentaren

Artikel commentaren

Om commentaar te kunnen geven op een artikel op de site dient u zich aan te melden. Reageer normaal! Afzeiken of scheldpartijen worden niet getolereerd.

Gerelateerde artikelen

Als je dit artikel interessant vindt, bekijk dan ook eens deze artikelen.

Home pagina